[ 03. Er is niets, maar ik heb jou ]

In de schemer van de dag

het ontwaken tussen nacht en nacht

is er niemand die naar ons zag

niemand die ons nodig acht

niet één die onze wijsheid wil

of die wachtte op ons hart

die ons vroeg naar het verschil

tussen grijs of wit en zwart

Er is niemand die ons kent

niet één die ons vraagt

dat als je wijn anders mengt

dan de aardbol vertraagt

of gewoon een wolkje melk

en suiker voor twee               

niemand vraagt of er iets anders is

dan koffie of thee

Wij drinken niet van verdriet   

maar nog minder van plezier                 

toch drinken wij zoals je ziet   

want er is niets anders hier                    

maar ik heb jou, ik heb jou

er is niets maar ik heb jou

‘t Kan ons niet schelen allemaal

wat ze denken over ons

weke mossels in een schaal

wat ze zeggen over ons

zij drinken en ademen stank

en zwelgen in hun vuile aard

ach, barstten zij van de drank

ze zijn de drank niet waard

maar wij drinken niet van verdriet

maar nog minder van plezier

toch drinken wij zoals je ziet

want er is niets anders hier

maar ik heb jou, ik heb jou

er is niets maar ik heb jou

Toen god de wereld schiep

schiep hij ons apart

en toen de oerknal ooit knalde

fluisterden wij van hart tot hart

en als de wereld straks vergaat

dan gaan wij gewoon niet mee

we blijven thuis, waar onze Stella staat

en we roeien verder, recht door zee

maar wij drinken niet van verdriet

maar nog minder van plezier

toch drinken wij zoals je ziet

want er is niets anders hier

maar ik heb jou, ik heb jou

er is niets maar ik heb jou

Yves Bondue